ΠΕΡΙ ΑΠΕΡΓΙΑΣ

Το Σ.Ο.Τ.Α. όλα αυτά τα χρόνια, ενεργεί με γνώμονα το κοινό καλό και το συλλογικό συμφέρον. Δεν περιορίζεται από προσωπικές συμπάθειες, «οικογενειακά συμφέροντα» ή κομματικές γραμμές. Συνεργάζεται με όλους, χωρίς να δημιουργεί κλειστές κάστες ή «κλίκες».

Αυτή η νοοτροπία παρέχει στο σωματείο τη δυνατότητα να κινείται ευέλικτα, ακόμη και σε συνθήκες όπου η αποδοχή προς αυτό δεν είναι δεδομένη. Ο λόγος είναι πρόδηλος: προτεραιότητα έχει η «μεγάλη εικόνα» -η θέαση του δάσους και όχι του δέντρου.

Η ιστορία, όμως, διδάσκει -και εμείς δεν αποτελούμε εξαίρεση -πως πάντα υπάρχουν και οι «μικροί άνθρωποι».

Είναι εκείνοι που κινούνται με βάση το «εμείς εναντίον των άλλων».

Είναι η μεροληψία, δέσμια προκαταλήψεων, που θα υποστηρίξει όχι αυτόν που έχει δίκιο, αλλά αυτόν που είναι «δικός της». Θα διαιρέσει αντί να ενώσει και θα διχάσει για το προσωπικό όφελος.

Συμπερασματικά: Εμείς έχουμε ως κίνητρο το Δίκαιο, ως πεδίο δράσης την Κοινότητα και ως στάση συμπεριφοράς τη Διαφάνεια.

Οι «μικροί άνθρωποι» έχουν ως κίνητρο το προσωπικό όφελος, ως πεδίο δράσης την κλίκα και συμπεριφορά συνωμοτική, ερμητική και υπόγεια.

Ήρθε, όμως, η στιγμή της σύγκρουσης.

Όταν το «αδελφικό χέρι» σπέρνει αμφιβολίες και «μαχαιρώνει πισώπλατα», αντιλαμβάνεσαι πως ο αντίπαλος δεν είναι μόνο ο πολιτικός χώρος που επιδιώκει τον επαγγελματικό σου αφανισμό.

Είναι ο ίδιος σου ο συνάδελφος. Ο «προβατόσχημος λύκος». Το μέλος της «οικογένειας».

Ο κ. Κυρανάκης, ως πολιτικός, είναι αυτό που είναι: ένας βουλευτής που εξυπηρετεί τα συμφέροντα της κυβέρνησης και της παράταξής του. Από αυτόν δεν τρέφεις ιδιαίτερες προσδοκίες.

Από εσένα, όμως, Θύμιο Λυμπερόπουλε, έχουμε και απαιτήσεις και προσδοκίες. Και σε όλο αυτό το φάσμα, τον τελευταίο καιρό, κινείσαι ως «μικρός άνθρωπος».

Λειτουργείς εις βάρος των άλλων, με μοναδικό γνώμονα το «εγώ» σου, αποσυνδέοντας το προσωπικό σου συμφέρον από το καλό του συνόλου. Το συμφέρον, Θύμιο, είναι κοντόφθαλμος οδηγός.

Δεν είναι, όμως, μόνο το Κιάτο. Δεν είναι μόνο η περιβόητη ρήση «τα προβλήματα των οδηγών είναι δευτερεύουσας σημασίας». Δεν περιμέναμε αυτή τη φράση για να καταλάβουμε πως είμαστε «σκεύη» και «εργαλεία» για σένα και τους ομοίους σου. Είναι η ανηθικότητα μπροστά στο μεροκάματο του οδηγού. «Βάλαμε πλάτη» σε απεργίες, στην αύξηση ενοικίων, στο φορολογικό, στη «φάμπρικα των σταυρών»… αλλά να γίνουμε και χορηγοί, αρνούμαστε.

Έχουμε αναρίθμητες καταγγελίες στο σωματείο για υποχρέωση καταβολής ενοικίου σε ημέρες απεργίας ή για αναγκαστική αντικατάσταση με ρεπό. Παρότι τα γνωρίζεις όλα αυτά, δεν έκανες τίποτα για να προστατεύσεις τους οδηγούς.

Τα συμφέροντα, βλέπεις…

Είναι, όμως, μόνο αυτοί οι λόγοι;

Στην κοινή συνάντηση στο γραφείο του Υπουργού, δεσμεύτηκες ενώπιον πάντων στην εξής συμφωνία: να παρουσιάσουν και οι δύο πλευρές τις θέσεις τους εντός 20 ημερών.

Υπήρχε, όμως, ένας «αστερίσκος»: να αποφευχθούν οι προσωπικές επιθέσεις κατά του Υπουργού στα Μέσα Ενημέρωσης, ως προϋπόθεση για τη νέα συνάντηση. Και σε αυτό συμφώνησες.

Τι έκανες εσύ; Μόλις πέρασαν πέντε ημέρες, άρχισες να επιτίθεσαι στον Υπουργό. Αν είχαν παρέλθει οι 20 ημέρες, αν οι προτάσεις είχαν απορριφθεί, οι κινητοποιήσεις θα είχαν νόημα. Υπό αυτές τις συνθήκες, όμως, γιατί σέρνεις έναν ολόκληρο κλάδο σε άσκοπες κινητοποιήσεις, όταν εσύ ο ίδιος δεν τηρείς τα συμφωνηθέντα;

Εμείς ξέρουμε την απάντηση.

Εσύ έχεις την ευγενή καλοσύνη να ενημερώσεις τον κόσμο που του ζητάς να γίνει χορηγός για τα πραγματικά σου κίνητρα;

Ας ενημερωθεί ο κλάδος πως κάποιοι προσεγγίζουν το Υπουργείο με όρους εργασιακούς (Σ.Ο.Τ.Α.) και κάποιοι άλλοι με όρους ιδεολογικούς (ΣΑΤΑ).

Κύριοι,
υπό αυτό το πρίσμα, ανακοινώνουμε τα εξής:

Οι οδηγοί που αναγκάζονται από την εργοδοσία να εργαστούν και εφόσον δεν υπάρχει έγγραφη διαβεβαίωση από το ΣΑΤΑ, είναι ελεύθεροι να το πράξουν.

Επικοινωνήστε με τους εργοδότες / ιδιοκτήτες που συνεργάζεστε και, εφόσον συμφωνούν, πορευτείτε αναλόγως.

Βλέπετε, κύριε Θύμιο Λυμπερόπουλε, οι προφορικές δεσμεύσεις δεν έχουν καμία ισχύ.

Στο ΤΑΞΕ δεν χάλασε καμία δουλειά, στο ΔΩΣΕ χάλασαν όλες.
Και αυτή η τακτική έχει δοκιμαστεί και στις προηγούμενες απεργίες και απέτυχε.

Δεν αρκεί μια απλή αναφορά ως ”χτυπημα στην πλάτη του οδηγού”

Το θέλουμε εγγράφως.

Στις απειλές και τους τραμπουκισμούς απαντάμε με τη δική μας περιφρούρηση. Εξασφαλίζουμε την αξιοπρέπειά του οδηγού.

Όπου δεν υπάρχει δική μας παρουσία, ο νομικός πολιτισμός θα αποτελέσει μονόδρομο. Θα αξιοποιήσουμε όλα τα στοιχεία που ήδη διαθέτουμε και θα κινηθούμε νομικά εναντίον κάθε πρόκλησης.

Το πρώτο τους λάθος θα είναι και το τελευταίο.

Τέλος,

απευθύνουμε ένα καθολικό αίτημα προς τον Θύμιο Λυμπερόπουλο:
Αγαπητέ «ηγεμόνα», αν έχει απομείνει μέσα σου λίγη αγάπη για το ταξί και ένα ελάχιστο δείγμα ειλικρίνειας, πες την αλήθεια στον κλάδο και πράξε τα δέοντα.

Νομίζουμε πως ήρθε η ώρα…

Υ.Γ. Η ιστορία της ανθρωπότητας ξεκίνησε με μια αδελφοκτονία. Ο Κάιν σκότωσε τον Άβελ όχι γιατί ο Άβελ του έκανε κακό, αλλά γιατί ο Κάιν δεν άντεχε τη σύγκριση με το δίκαιο. Σήμερα, κάποιοι επιλέγουν ξανά τον ρόλο του Κάιν, θυσιάζοντας τον συνάδελφό τους στον βωμό του δικού τους «εγώ».