Petros Diplaris
Αυτός ο άμοιρος κλάδος των ταξί βρίσκεται σήμερα σε μια διαρκή και πολυεπίπεδη κρίση. Όλοι εμφανίζονται πρόθυμοι να τον «σώσουν», ενώ στην πραγματικότητα τον σπρώχνουν ολοένα και πιο βαθιά στο αδιέξοδο.
Εντός του κλάδου, οι ίδιοι οι συνάδελφοι, μαζί με τους αυτοαποκαλούμενους «σωτήρες» συνδικαλιστές, ανακυκλώνουν πρακτικές που έχουν αποδειχθεί καταστροφικές.
Εκτός του κλάδου, οι «πειρατές» και οι κυβερνητικές πολιτικές λειτουργούν αποσταθεροποιητικά, αποδομώντας συστηματικά το επάγγελμα.
Και επί τα αυτά, υπάρχουν “συνάδελφοι” που, κινούνται μεταξύ «κίτρινου» και «μαύρου», ενισχύοντας τους την αποσύνθεση του ίδιου του κλάδου.
Η πραγματικότητα είναι σκληρή.
Η απληστία όσων ελέγχουν το επάγγελμα, η αλαζονεία και οι συντεχνιακές λογικές όσων διοικούν, αλλά και η παθητικότητα ενός μεγάλου μέρους των οδηγών, αυτών που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κλάδου, έχουν οδηγήσει το ταξί σε μια αργή αλλά σταθερή πορεία απαξίωσης και εξαφάνισης.
Η υποκρισία περισσεύει. Εκείνοι που διακηρύσσουν ότι αγωνίζονται για το καλό του κλάδου, καλούν τους οδηγούς να «οπλιστούν» αγωνιστικά, την ίδια στιγμή που διατηρούν ένα σύστημα που τους εξαντλεί. Τα «μαγαζά» ευημερούν, εισπράττοντας υπέρογκα μισθώματα, ενώ ο εργαζόμενος οδηγός σκύβει το κεφάλι και συμβιβάζεται με τα ψίχουλα που απομένουν, υπό τον φόβο και τις απειλές του τύπου: «αν δεν σου αρέσει, φύγε πήγαινε να δουλεύεις για 800€».
Κάθε υγιώς σκεπτόμενος άνθρωπος οφείλει να αναρωτηθεί:
Μήπως τελικά ο ίδιος ο κλάδος κατέστρεψε τον εαυτό του;
Μήπως οι «καρχαρίες» δεν μύρισαν απλά αίμα, αλλά τους το προσφέραμε εμείς οι ίδιοι στο πιάτο?
Σήμερα, βρισκόμαστε μπροστά σε μια ύστατη προσπάθεια. Ως Σωματείο οδηγών και πάνω απ’ όλα ως εργαζόμενοι που βιώνουμε καθημερινά αυτή την πραγματικότητα, δεν έχουμε την πολυτέλεια να καθίσουμε με σταυρωμένα χέρια.
Αντιμετωπίζουμε από πρώτο χέρι: εξαντλητικές και υπερκοστολογημένες βάρδιες, καύσιμα σε δυσθεώρητα επίπεδα, και προμήθειες πολυεθνικών που σύντομα θα καθορίζουν πλήρως ποιος δουλεύει και ποιος όχι.
Απευθυνόμαστε ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές στα ελάχιστα λογικά γραφεία ενοικίασης ταξί που έχουν απομείνει, αλλά και στους λίγους εργοδότες που εξακολουθούν να σκέφτονται με όρους βιωσιμότητας και όχι άμεσου κέρδους.
Το επάγγελμα καθίσταται καθημερινά ασύμφορο.
Η ακρίβεια και τα παράλογα, μεθοδευμένα μέτρα που επιβλήθηκαν, οδηγούν συνειδητά στην αποδυνάμωση του ταξί και την ευημερία των πειρατών.
Και μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η υπερβολικά ακριβή βάρδια δεν ανταποκρίνεται σε καμία απολύτως πραγματική συνθήκη της αγοράς.
Αν δεν μειώσετε άμεσα το κόστος της βάρδιας, η φυγή των οδηγών δεν θα είναι απλώς πιθανή, θα είναι αναπόφευκτη. Το «μαύρο» θα συνεχίσει να διογκώνεται, όχι από επιλογή, αλλά από ανάγκη επιβίωσης.
Η προειδοποίηση είναι σαφής και δεν επιδέχεται παρερμηνείας:
Ρίξτε τις βάρδιες τώρα.
Σε διαφορετική περίπτωση, το Σωματείο θα προχωρήσει σε δυναμικές ενέργειες εντός της σεζόν σε χρονική περίοδο που κανείς δεν επιθυμεί και οι συνέπειες θα είναι επιβαρυντικές για όλους.
Το Διοικητικό Συμβούλιο και τα χιλιάδες μέλη του Σωματείου δεν πρόκειται να εγκαταλείψουν. Θα είμαστε οι τελευταίοι που θα φύγουμε από αυτό το «καράβι», γιατί πιστεύουμε στον δημόσιο χαρακτήρα του ταξί και στον ρόλο του στην κοινωνία.
Μέχρι την τελευταία στιγμή θα επιδιώξουμε τον διάλογο και τη λογική.
Αν όμως η πραγματικότητα συνεχίσει να αγνοείται, τότε οι πράξεις θα αντικαταστήσουν τα λόγια.
Η ευθύνη πλέον δεν είναι συλλογική. Είναι συγκεκριμένη και ονομαστική. Και ο χρόνος έχει σχεδόν εξαντληθεί.
Leave a Reply